Een positieve mindset lijkt soms het nieuwe geluk. Regelmatig hoor en lees ik het: denk positief, alles komt goed, geluk is een keuze. En begrijp me niet verkeerd: ik ben zelf van nature positief ingesteld. Mijn positieve instelling heeft me al vaak geholpen op mijn levenspad. Zo helpt het me om vooruit te kijken, vertrouwen en hoop te houden, ook als dingen lastig zijn.
Juist met dit besef, zie ik ook de keerzijde van deze constante focus op positiviteit. Want het idee dat alles oplosbaar zou zijn met een juiste mindset, voelt voor mij niet als realistisch. Sterker nog, ik denk dat het behoorlijk belastend kan zijn. Want, wat als het je even níet lukt om positief te denken? Ben je dan zelf verantwoordelijk voor je verdriet, je zorgen, je tegenslag?
Ik geloof in iets anders. Iets milders, iets menselijkers.
Wanneer positiviteit te veel wordt
Ook in mijn omgeving en mijn werk kom ik het regelmatig tegen: mensen die zichzelf veroordelen omdat ze zich niet “goed” voelen. Alsof het tonen van verdriet of het ervaren van stress een teken van zwakte is. Of erger nog: alsof het een persoonlijk falen is. Dit is volgens mij precies wat er mis kan gaan in de trend van altijd maar positief moeten zijn.
Want hoewel positiviteit krachtig kan zijn, kan het als problematisch voelen als dit de enige geaccepteerde emotie wordt. Verdriet, boosheid of angst, dit zijn geen fouten in ons systeem, het zijn signalen. Ze vertellen ons dat er iets aandacht nodig heeft, wat verdient gehoord te worden.
Een realistisch positieve mindset
In plaats van jezelf te dwingen tot optimisme, geloof ik in realistische positiviteit. Voor mij betekent dit dat ik lastige situaties probeer te benaderen met hoop en vertrouwen, zonder mijn emoties te onderdrukken of te ontkennen. Ik mag verdrietig zijn, ik mag me zorgen maken. Dit betekent niet dat ik niet sterk ben. Integendeel.
Realistische positiviteit zien als een houding waarbij je beide kanten van het leven durft te zien: het licht en het donker. In het kort bedoel ik hiermee dat je blijft kijken naar wat wel kan, maar je je ogen niet sluit voor wat pijn doet. En hierin ligt wat mij betreft onze kracht, onze veerkracht.
Veerkracht ontstaat niet door ontkenning
Veerkracht wordt vaak verward met “altijd maar doorgaan” of “alles van je af laten glijden”. Maar voor mij gaat het over terugveren en dan niet door te negeren wat je voelt, maar juist door het aan te kijken.
Door verdriet toe te staan, geef je het de kans om te verzachten. Door ruimte te maken voor rouw of teleurstelling, ontstaat er ook weer ruimte voor licht. Ruimte om mens te zijn met alles wat daarbij hoort, ruimte om weer terug te veren.
Vanuit verbinding
We hoeven niet te kiezen tussen positief zijn of verdrietig zijn. In die momenten mogen we allebei zijn. Want het leven is geen rechte lijn naar geluk, maar een ervarende beweging van schommelingen, hobbels, herstel en groei.
Laten we wat meer ruimte creëren om onze ervaringen en echte verhalen te delen met elkaar. Momenten om kwetsbaar te mogen en kunnen zijn. Als we durven voelen wat er is, ontstaat er iets wat waardevoller is dan bijvoorbeeld een kunstmatige glimlach: Namelijk echte verbinding met onszelf, met elkaar en met het leven zoals het echt is❤️